"Jutland in de bergen!"

Dit artikel is met toestemming van Eduard geplaatst

 

Jutbergtrail 20 februari 2016. Jutland in de bergen!

Een trail over de Jutberg. Ik had er nog nooit van gehoord maar de interesse was gewekt. Dus ingeschreven en op naar Dieren. Daar starten we om 11 uur, de temperatuur was circa 5 graden, het was net droog geworden nadat het daarvoor redelijk geregend had en ik bij het inlopen ook redelijk nat was geworden. De starter gaf van tevoren nog een paar adviezen, met name dat het glad en glibberig zou zijn onderweg. Nou dat was het zeker! De drie afstanden van 8, 16 en 32 km starten tegelijk, en na ca. een halve kilometer gingen we het bos in. Na twee kilometer ging ik al onderuit op de natte paden, veel paden zouden drassig zijn en als je probeert aan de zijkant te lopen (waar het vaak iets hoger is) dan gebeurt het dus net. Na twee kilometer moesten we allemaal door een flinke plas en iedereen wist dus was trailen inhoudt: gewoon doorgaan en dwars er door heen.

Na een kilometer of vier ging de 16 en 32 kilometer rechtdoor en na circa 9 kilometer ging de 32 kilometer rechtdoor en werd het ineens veel minder druk. Wat me opviel was dat er veel meer heuveltjes in het parcours zouden zitten dan dat ik in eerste instantie had gedacht. Ook de vele mooie lange afdalingen met mooie vergezichten in de bossen deden me eerder denken aan de Harz dan dat ik me in Nederland waande. Ook lag er nog best veel sneeuw op de paden en resten daarvan. De beste beschrijving van de Jutberg trail is dan misschien ook wel: Jutland in de bergen.

Via een route heuvel op, heuvel af en veel geslinger door twee poortjes in hekken om het wild tegen te houden, kwamen we weer op een normaal bospaadje. Het parcours was goed uitgezet en op een paar kruisingen van wegen stonden vrijwilligers; op een gegeven moment bereikten we bij kilometer 20 de Carolina hoeve waar we voor de derde keer wat te eten en nu ook bananen voorgeschoteld kregen. Deze dames hadden we ook al gezien bij km 9 en bij de finish stonden ze ons wederom op te wachten. Hoe ze presteerden om sneller dan wij te zijn kregen we te horen bij de finish; ze gingen met de auto, en ik heb nergens een weg gezien. Na een venijnige klim en een fotograaf die ook weer aangaf dat het spekglad was naar beneden toe, liepen we door een bomenlaan en kwamen op een bosweg waar mensen voor ons liepen. We liepen voor de tweede maal langs de boerderij de Haverkist in de Onzalige bossen en toen direct naar links weer een glibberige helling op. Aldaar sprak ik met een jongen, dat dit niet goed kon zijn, want we waren hier al geweest. Ik vond het ook vreemd, maar niet dat ik blind achter mensen aanloop, ik had geen ander bordje gezien (Achteraf hoorden we dat we naar rechts hadden gemoeten en het richting pijltje gevallen was).

Maar ja, op de heuveltop zagen we naderen lopen en achter ons volgde ook een aantal trailers. Dus dan maar verder. Kort en goed: we waren verkeerd gelopen en de komende zes kilometer liepen we met zes man steeds in grote rondjes , sommige stukken deden we nu drie keer aan. Ik kan nog een mooie, aparte boomstronk in detail herinneren op een pad. Een man had een GPS, maar ja de naam zegt het al, in de Onzalige bossen doet zo’n ding het niet. Na veel kijken op de GPS dacht de helft van het groepje linksaf en een andere jongen die dacht redelijk bekend te zijn alhier vond rechtsaf te moeten gaan, daar zijn we gesplitst: drie man rechtdoor, en wij met drie man terug op het geluid af van bosarbeiders. Ook zij wisten het niet precies en zij adviseerden ons een brede bosweg te volgen die tussen Ellecom en de Steeg bleek uit te komen. Het hoort er een beetje bij, maar het tempo was er wel uitgegaan door het gedwaal en elke keer weer met elkaar overleggen en kijken. Door Ellecom gegaan over een fietspad en na Ellecom zijn we de Boswachterlaan opgelopen en aangezien mijn medelopers iets langzamer liepen dan ondergetekende, heb ik hen gevraagd of ik alleen verder mocht gaan, dat vonden ze geen punt. Pr’s vielen er niet meer te behalen, maar het is wel lekker in je eigen tempo, ook al was deze wat gedaald, te kunnen blijven lopen. Boven op een heuvel aangekomen ben ik een fietspad gaan volgen op advies van een van de weinige wandelaars en op een kruising aangekomen zag ik de eerste paddestoel van vandaag, maar dan eentje met plaatsnamen. Joh, nooit geweten dat je dan blij kunt zijn met zo’n richtingbepaler. Rechtsaf stond er op naar Dieren, 2,3 km aangevend en na ca 1,5 km kwam ik uit bij de scouting in Dieren, de bewoonde wereld! Toen was het nog een klein eindje naar beneden en naar de finish.

Ondanks het verkeerd lopen en daardoor het missen van een verzorgingspost, was het vervelende alleen dat je niet wist waar je je bevond. Want de bosarbeiders gaven ons al aan dat er nog wel eens mensen in de nacht uit de Onzalige bossen worden gehaald die verdwaald zijn. Maar al met al kijk ik terug op een fantastische trail die heel wat te bieden heeft. Uiteindelijk had ik er circa 350 HM op zitten bij de finish en dik 33 km.

Ik wil de organisatie en vele vrijwilligers danken voor de hele mooie trail, en ook de lekkere erwtensoep na afloop maakt het juist een mooi avontuur zo’n loop. En dan terug in de auto met het liedje: I Ran van de band A Flock of seagulls:

I ran, I ran so far away.

De dag was weer goed.

Bedankt,

Eduard